W wieku XV zabudowa wykraczać zaczęła poza miejskie mury. Kościół i klasztor bernardynów /1468 rok/ powstał już za bramą Lubelską, na przedmieściu Jedlińskim, przy trakcie wiodącym do Lublina.
Pierwszą datą historyczną, związaną z radomskim kościołem św. Katarzyny, jest pochodzący z 1467 roku dokument nadania odpustu, wydany przez Pawła, biskupa laodycejskiego i Jana, sufragana krakowskiego. Z roku 1468 pochodzi dokument fundacji Kazimierza Jagiellończyka, a rok później wydana została zgoda biskupa krakowskiego na fundację klasztoru.
Zespół kościoła i klasztoru stanowi zwarty kompleks późnogotyckich, ceglanych budowli. Kościół jest jednonawowy, z korpusem niewiele szerszym od niższego, dwuprzęsłowego i zamkniętego trójbocznie prezbiterium. Nawa przykryta jest sklepieniem gwiaździstym, zaś prezbiterium krzyżowo-żebrowym. Czworoboczna wieża, pochodząca z przełomu XV i XVI wieku, dołem wtopiona jest w krużganek. Nadbudowano ją w końcu XVII stulecia i zwieńczono barokowym hełmem
Piętrowe zabudowania klasztorne oparte są na planie prostokąta, z wirydarzem otoczonym krużgankami. W części wschodniej mieści się refektarz, a przy nim wysunięta ku południowi klasztorna kuchnia. Szczyty, zarówno kościoła jak i budynków klasztornych, są sterczynowe, z blendami zamkniętymi półkoliście
Zespół powstawał etapami. Najpierw, w ostatniej ćwierci wieku XV wzniesiono prezbiterium, zakrystię i południowe skrzydło klasztoru. Około roku 1500 i na początku XVI stulecia powstała nawa i wieża kościoła. Zachodnie i wschodnie skrzydło klasztoru, a także krużganek i zabudowania gospodarcze wykonano w pierwszej ćwierci XVI stulecia. Najpóźniejszym elementem jest kaplica św. Anny, pochodząca z ostatniej ćwiartki tegoż stulecia.
Wnętrze kościoła poddane zostało, jak wiele mu podobnych, barokowej przebudowie. Jednak do dziś radomski kościół zdobią wspaniałe późnogotyckie rzeźby z końca XV wieku: ołtarzowy krucyfiks oraz figury Matki Boskiej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty. Zachowały się także /również późnogotyckie/ stalle z początków XVI wieku. Do cennych elementów wnętrza zaliczyć należy też kilka portretów trumiennych oraz liczne epitafia pochodzące z XVII, XVIII i XIX stulecia.

Oznaczone: Autor: Roman Mirowski

Pozytywnie zakręcony pasjonat kielecczyzny, absolwent Politechniki Świętokrzyskiej. Fotografuje co nieco i jako tako. Opisuje jak umie i stara się uratować od zapomnienia wszystko co się da :)

Bez komentarza

Skomentuj

Blue Captcha Image

*

KORNECKI JAKUB – snycerz

Tekst prezentowany poniżej autorstwa J.L. Kaczkowskiego, został wydrukowany w publikacji pt. Pamiętnik Kielecki na rok zwyczajny 1874 pod red. ks. […]

CHMIELNIK – dawne miasto prywatne

Miasto położone jest na pograniczu Pogórza Szydłowskiego i Niecki Nidziańskiej nad rzeką Mruczą, u źródeł rzeki Schodniej (Wschodniej). Jego nazwa […]

Mirzec. Kapliczka św. Jana Nepomucena

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Czasami można się zdziwić co jest pod warstwami farby. Przed … Po I jeszcze profil […]

Mokrsko Dolne. Renowacja baptysterium i chrzcielnicy Santi Gucciego

Zdjęcia: Grzegorz Wiatr Kościół w Mokrsku Dolnym z końca XIII w. pw Wniebowzięcia NMP. Przed i po renowacji. Jeszcze bez […]

Lisów. Epitafia Krasińskich

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Historia jednego pocisku Czyli epitafia Krasińskich w Lisowie Kaplica Krasińskich w Lisowie. To tu leżą […]

Lisów. Ołtarz św. Barbary w Kaplicy Krasińskich w Lisowie

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr O takim jednym co Baśkę rozebrał Ta oto Barbara jest bardzo bardzo stara. Nie skłamię […]