Do zachodniego odcinka murów miejskich przylega zamek królewski. Początki zamku wiązać należy z lokacją miasta w roku 1329 i budową miejskich obwarowań, co wyraźnie w swej kronice pisze Janko z Czarnkowa, a po nim także Jan Długosz. Zamek przebudowywany i odbudowywany był wielokrotnie. Najpierw w wieku XV, później w  XVI  po pożarach z 1528 i 1544. Kolejny pożar w 1630, a potem Szwedzi i znowu odbudowa. W 1723 roku zamek odnowił starosta Józef Załuski. Pod koniec wieku XVIII zamek definitywnie przestał być użytkowany i stał się ruiną. Roboty zabezpieczające prowadzono w roku 1927 a w 1946 zrekonstruowano mury obwodowe i podwyższono mury głównego budynku zamkowego „domus maior„. W pseudokonserwatorskim zapędzie mury tego budynku także  zwieńczono blankami, mimo że pierwotnie nigdy ich tam nie było!
Zasadniczymi elementami zamku, wzniesionego w zachodniej części miasta, na skraju stromej skarpy, był duży dom mieszkalny i wysoka wieża. Ustawiony prostopadle do obwodowych murów dom, od południa zamykał obszerny dziedziniec. Wielkość domu a zwłaszcza rozległość dziedzińca, świadczą o sposobie korzystania z zamku – jako tymczasowej siedziby królewskiej. „Domus maior” ma kształt prostokąta o wymiarach około 35 na 13 metrów, z kwadratowym ryzalitem od południa, mieszczącym kaplicę. Miał  dwie kondygnacje z tak zwaną Salą Rycerską na piętrze.
Aż do roku 1999 uważano, że w północno – wschodnim narożniku zamku znajdowała się kiedyś wysoka wieża. Zachowane fragmenty jej fundamentów wskazywały, że miała dość nietypowy kształt. Kolisty plan wieży zakłócony był wysuniętym i skierowanym ku zachodowi „dziobem”. Na pozostałościach fundamentów wieży wybudowano w wieku XV /i rozbudowano w 1528 roku/ piętrowy budynek nazywany później skarbczykiem. Dziś jest tu muzeum.
Podczas prac ziemnych przy rozbudowie szkoły /wzniesionej na dziedzińcu zamkowym w okresie międzywojennym/ natrafiono na ślady dotychczas nieznanej budowli. Odkrycia tego dokonał kielecki archeolog Waldemar Gliński, ale dalsze prace badawcze poprowadził profesor Leszek Kajzer z  Uniwersytetu Łódzkiego. Okazało się, że w północnej części zamku znajdował się drugi dom mieszkalny, prawdopodobnie będący siedzibą administratora zamku i jego urzędu. Zaczęto kopać także w okolicy skarbczyka i odkryto tam fundamenty drugiej, także cylindrycznej wieży. Rolą wież, jak sugerują archeolodzy, było flankowanie wjazdu, który być może w średniowieczu znajdował się w północnej części zamku. Potem wieże rozebrano i z pochodzącego z nich materiału wybudowano „skarbczyk”. Odkrycia te wyjaśniły przyczynę rozległości szydłowskiego zamku. Należy traktować go jako założenie dwuczłonowe, złożone z części północnej, administracyjnej i południowej, rezydencjonalnej. Niestety, użytkowanie zamku zgodne z jego przeznaczeniem i kształtem przestrzennym, trwało dość krótko. Jagiellonowie, których podróże związane z częstymi pobytami na Litwie, były znacznie dłuższe, nie potrzebowali widać rezydencji tak bliskiej stolicy. Już od drugiej połowy XV stulecia zamek zaczął pełnić rolę zamku starościńskiego, stopniowo obumierającego.
Zmieniono wjazd do zamku, obecnie znajduje się on od strony wschodniej. W XVII wieku zbudowano tu /stojący do dziś/ piętrowy budynek bramny ozdobiony kartuszem z polskim orłem, trzema koronami szwedzkimi i literami: S III RPMDL/Sigismundus Tertius Rex Poloniae Magnus Dux Lithuaniae/.

Oznaczone: Autor: Roman Mirowski

Pozytywnie zakręcony pasjonat kielecczyzny, absolwent Politechniki Świętokrzyskiej. Fotografuje co nieco i jako tako. Opisuje jak umie i stara się uratować od zapomnienia wszystko co się da :)

Bez komentarza

Skomentuj

Blue Captcha Image

*

CHMIELNIK – dawne miasto prywatne

Miasto położone jest na pograniczu Pogórza Szydłowskiego i Niecki Nidziańskiej nad rzeką Mruczą, u źródeł rzeki Schodniej (Wschodniej). Jego nazwa […]

Mirzec. Kapliczka św. Jana Nepomucena

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Czasami można się zdziwić co jest pod warstwami farby. Przed … Po I jeszcze profil […]

Mokrsko Dolne. Renowacja baptysterium i chrzcielnicy Santi Gucciego

Zdjęcia: Grzegorz Wiatr Kościół w Mokrsku Dolnym z końca XIII w. pw Wniebowzięcia NMP. Przed i po renowacji. Jeszcze bez […]

Lisów. Epitafia Krasińskich

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Historia jednego pocisku Czyli epitafia Krasińskich w Lisowie Kaplica Krasińskich w Lisowie. To tu leżą […]

Lisów. Ołtarz św. Barbary w Kaplicy Krasińskich w Lisowie

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr O takim jednym co Baśkę rozebrał Ta oto Barbara jest bardzo bardzo stara. Nie skłamię […]

Szydłów. Epitafium księdza Józefa Ptaszyńskiego

Autor tekstu i zdjęć: Grzegorz Wiatr O księdzu który nie wiedział który kościół lubi bardziej Był sobie ksiądz Józef P. […]