Pierwsza wzmianka o kościele w Niekrasowie pochodzi z roku 1326 i dotyczy kościoła p.w. św. Krzyża stojącego w innym miejscu /ks. Wiśniewski pisze, że stał on na górze, tu gdzie dziś stoi plebania/. Kościół ten podobno był erygowany już w wieku XII, ale brak na to jakichkolwiek dowodów.
Z racji uciążliwości dostępu do starego kościoła, nowy obiekt zbudowany około roku 1400 zlokalizowano u podnóża góry. O świątyni tej, pod wezwaniem takim jak obecnie – Nawiedzenia NMP, wspomina Długosz, informując, że wykonana była z drewna, a pleban nazywał się Stanisław Goljab. W roku 1536 kościół został przez innowierców sprofanowany, a potem zniszczony. W latach 1536-1614 nie było w Niekrasowie kościoła, tylko kalwiński zbór, zlokalizowany wg księdza Wiśniewskiego „przy drodze, na stoku góry”, ufundowany prawdopodobnie przez Turskich. Zbór odebrany kalwinom konsekrowany został w roku 1615.
Ksiądz Wiśniewski, powołując się na Rubrycelę Diecezjalną z roku 1880 podaje, że obecny kościół istnieje od roku 1661, po spaleniu się dawniejszego. Gruntowna restauracja /z częściowym przekształceniem/ miała miejsce w latach 1817-35 i w XX stuleciu: w roku 1905 i 1950.
   „Kościół…dachem gontowym nakryty, położony w pięknej i malowniczej nizinie, otoczony drzewami, wśród których przeważają akacje i zwracają uwagę grubopienne lipy na pewno pamiętające budowę  i konsekrację kościoła” – pisze ksiądz Bastrzykowski. Zbudowany jest z modrzewia, w konstrukcji zrębowej, z dębowymi przyciesiami na kamiennym podmurowaniu, oszalowany deskami, dach pokryty ma gontem. Korpus początkowo kwadratowy, powiększony został w kierunku zachodnim w wieku XIX. Prezbiterium zamknięte jest wielobocznie; od północy, stanowiąc jakby przedłużenie nawy, przylega do niego zakrystia. Dachy są bardzo strome – kalenica prezbiterium nieznacznie niższa od kalenicy korpusu. Połać dachu prezbiterium spływa nad zakrystię – podobnie rozwiązane są dachy nad nawami bocznymi. W dachu nad prezbiterium, dokładnie na jego osi, umieszczono małe okienko doświetlające poddasze. Sygnaturka „cebulkowata, ośmioboczna wieżyczka przezrocza, przechodząca w krzyż”. Wnętrze nakrywa płaski strop. Dwa rzędy słupów rozdzielają nawę główna od naw bocznych. Ostrołukowy łuk tęczowy według ks. Bastrzykowskiego „niekoniecznie słusznym, a w każdym razie nieautentycznym jest przydatkiem”. 

Oznaczone: Autor: Roman Mirowski

Pozytywnie zakręcony pasjonat kielecczyzny, absolwent Politechniki Świętokrzyskiej. Fotografuje co nieco i jako tako. Opisuje jak umie i stara się uratować od zapomnienia wszystko co się da :)

Bez komentarza

Skomentuj

Blue Captcha Image

*

CHMIELNIK – dawne miasto prywatne

Miasto położone jest na pograniczu Pogórza Szydłowskiego i Niecki Nidziańskiej nad rzeką Mruczą, u źródeł rzeki Schodniej (Wschodniej). Jego nazwa […]

Mirzec. Kapliczka św. Jana Nepomucena

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Czasami można się zdziwić co jest pod warstwami farby. Przed … Po I jeszcze profil […]

Mokrsko Dolne. Renowacja baptysterium i chrzcielnicy Santi Gucciego

Zdjęcia: Grzegorz Wiatr Kościół w Mokrsku Dolnym z końca XIII w. pw Wniebowzięcia NMP. Przed i po renowacji. Jeszcze bez […]

Lisów. Epitafia Krasińskich

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Historia jednego pocisku Czyli epitafia Krasińskich w Lisowie Kaplica Krasińskich w Lisowie. To tu leżą […]

Lisów. Ołtarz św. Barbary w Kaplicy Krasińskich w Lisowie

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr O takim jednym co Baśkę rozebrał Ta oto Barbara jest bardzo bardzo stara. Nie skłamię […]

Szydłów. Epitafium księdza Józefa Ptaszyńskiego

Autor tekstu i zdjęć: Grzegorz Wiatr O księdzu który nie wiedział który kościół lubi bardziej Był sobie ksiądz Józef P. […]