Jeszcze kilka lat temu, podróżując samochodem z Warszawy do Krakowa, wjeżdżało się w wąskie i kręte uliczki miasta Szydłowca. Dzisiaj miasto omija szeroka i wygodna obwodnica, a umieszczone przy niej osiedle pięciokondygnacyjnych bloków skutecznie zasłania panoramę zabytkowego Szydłowca z górującą nad innymi budynkami wieżą ratuszową.
Szydłowiec znany jest z dokumentów już od wieku XIII. Stanowił wówczas własność rodziny Odrowążów, którzy później, właśnie od Szydłowca, przyjęli nazwisko Szydłowieckich. Pierwszymi, którzy zdecydowali się przybrać to nazwisko, byli bracia Jakub i Sławko. Początkowo osada targowa, a od 1417 roku miasto, prawo magdeburskie otrzymuje Szydłowiec od Kazimierza Jagiellończyka w roku 1470. Duży wpływ na rozwój i rozkwit Szydłowca miała niewątpliwie wysoka pozycja rodu Szydłowieckich. Pełnili oni najwyższe urzędy w państwie, ciesząc się zaufaniem władców. Krzysztof Szydłowiecki, kasztelan krakowski i sandomierski piastował urząd kanclerza wielkiego koronnego. Był także wielkim humanistą – utrzymywał stosunki z wielu wybitnymi przedstawicielami europejskiej nauki i kultury, w tym z Erazmem z Rotterdamu.
W połowie wieku XVI miasto przechodzi na własność Radziwiłłów, a konkretnie księcia Mikołaja Radziwiłła Czarnego, jako wiano wniesione przez Elżbietę, córkę Krzysztofa Szydłowieckiego. Trwa okres pomyślności i rozwoju miasta. Staje się ono ośrodkiem osadnictwa włoskiego, szkockiego, żydowskiego i niemieckiego. Miasto podupada w wieku XVII, nękane licznymi epidemiami i zarazami. Mimo wysiłków właścicieli miasta i miejskich władz, nie udaje się Szydłowcowi odzyskać dawnego znaczenia i dobrobytu. Po bezpotomnej śmierci ostatniego Radziwiłła z tej linii, miasto zakupiła w 1821 Anna Sapieżyna, by wreszcie odsprzedać je w 1828 roku rządowi Królestwa Polskiego.
Z Radziwiłłowskich czasów, z okresu największej świetności Szydłowca, pochodzi późnorenesansowy ratusz zlokalizowany na środku rynku. Wzniesiony w latach 1602-1605 przez majstrów Kaspra i Wojciecha Fodygów prostokątny budynek z kolistymi smukłymi wieżyczkami narożnymi, miał początkowo dwie kondygnacje oraz wysoką attykę. W wieku XIX  za attyką wybudowano trzecią kondygnację i wówczas w arkadowym fryzie attyki pojawiły się okna. Przybudowana od frontu sześciokondygnacyjna wieża, dołem kwadratowa, wyżej ośmioboczna , zwieńczona jest hełmem z latarnią.
Ratusz restaurowany był po pożarach w roku 1930; gruntownego remontu, połączonego z częściową rekonstrukcją doczekał się dopiero w latach 1949-58. Dziś, jak dawniej, ratusz jest siedzibą miejskich władz. W jego piwnicach mieści się stylowa restauracja, której kuchnia sprawia, że warto zjechać z warszawskiej obwodnicy.

Oznaczone: Autor: Roman Mirowski

Pozytywnie zakręcony pasjonat kielecczyzny, absolwent Politechniki Świętokrzyskiej. Fotografuje co nieco i jako tako. Opisuje jak umie i stara się uratować od zapomnienia wszystko co się da :)

Bez komentarza

Skomentuj

Blue Captcha Image

*

KORNECKI JAKUB – snycerz

Tekst prezentowany poniżej autorstwa J.L. Kaczkowskiego, został wydrukowany w publikacji pt. Pamiętnik Kielecki na rok zwyczajny 1874 pod red. ks. […]

CHMIELNIK – dawne miasto prywatne

Miasto położone jest na pograniczu Pogórza Szydłowskiego i Niecki Nidziańskiej nad rzeką Mruczą, u źródeł rzeki Schodniej (Wschodniej). Jego nazwa […]

Mirzec. Kapliczka św. Jana Nepomucena

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Czasami można się zdziwić co jest pod warstwami farby. Przed … Po I jeszcze profil […]

Mokrsko Dolne. Renowacja baptysterium i chrzcielnicy Santi Gucciego

Zdjęcia: Grzegorz Wiatr Kościół w Mokrsku Dolnym z końca XIII w. pw Wniebowzięcia NMP. Przed i po renowacji. Jeszcze bez […]

Lisów. Epitafia Krasińskich

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Historia jednego pocisku Czyli epitafia Krasińskich w Lisowie Kaplica Krasińskich w Lisowie. To tu leżą […]

Lisów. Ołtarz św. Barbary w Kaplicy Krasińskich w Lisowie

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr O takim jednym co Baśkę rozebrał Ta oto Barbara jest bardzo bardzo stara. Nie skłamię […]