Pierwszy, jeszcze drewniany kościół oraz klasztor zbudowano w Studziannie w latach 1673-74 jako fundację żarnowskiej kasztelanki Anny Starołęskiej i ks. Jana Zbąskiego, późniejszego warmińskiego biskupa. Klasztorna część Studzianny zaczęła się wówczas wyodrębniać od części „dworskiej”. Liczni pątnicy, przybywający tu nawet z Podlasia, czy jeszcze bardziej odległego Podola, przyciągani byli przez cudami słynący obraz Matki Bożej Świętorodzinnej. We wsi poczęli osiedlać się rzemieślnicy i kramarze, wyrastały w niej nowe domy. Wreszcie, a nastąpiło to około połowy XVIII stulecia, ta część Studzianny otrzymała nazwę Poświętne, a z czasem uzyskała nawet status miasteczka.
Obecny, barokowy kościół zbudowano w pierwszej ćwierci XVIII wieku, powtarzając schemat krakowskiego kościoła św. Anny. Plan kościoła posiada identyczne wymiary co krakowski pierwowzór: jego 3-przęsłowy korpus poprzedzony jest wąskim przęsłem z przedsionkami i narożnymi kopułowymi kaplicami /w Krakowie zamiast kaplic są dwie wieże/. Szeroką nawę ujęto w dwa rzędy połączonych przejściami kaplic. Za transeptem, na którego skrzyżowaniu umieszczono kopułę, znajduje się wydłużone prezbiterium – o długości zbliżonej do nawy – a przy nim dwie prostokątne przybudówki mieszczące na parterze zakrystię, a na piętrze bibliotekę i składzik.
Frontowa fasada kościoła jest szeroka i rozłożysta. Jej dwukondygnacyjna część środkowa posiada trójkątny szczyt; rozczłonkowana jest gzymsami i pilastrami. Oś główną akcentuje portal i balkon ujęty w kolumny dźwigające półkoliste zamknięcie. Na piętrze jest wielkie okno doświetlające nawę i dwie nisze z figurami świętych. Flankujące fasadę kaplice mają kopuły wsparte na smukłych ośmiobocznych bębnach.
Wnętrze kościoła ma monumentalny charakter, wynikający głównie z zastosowanego detalu. Wyposażenie wnętrza jest późnobarokowe i rokokowe. W głównym ołtarzu umieszczono cudowny obraz przedstawiający Świętą Rodzinę spożywającą wieczerzę. Obraz namalował w połowie XVIII stulecia flamandzki malarz, wzorując się na akwaforcie francuskiego sztycharza Jacquesa Callota z roku 1628. Najpierw obraz był własnością cesarza Ferdynanda, potem Cecylii Renaty – żony króla Władysława IV, następnie przeszedł w ręce szlacheckie, by wreszcie stać się własnością kongregacji filipinów. W roku 1968 obraz ukoronowany został przez kardynałów: Stefana Wyszyńskiego i Karola Wojtyłę, którzy celebrowali tu uroczystą Sumę w dniu 8 sierpnia.
Na wschód od kościoła, na przedłużeniu zakrystii, znajduje się budynek klasztoru. Przed kościołem jest obszerny dziedziniec z bramą na osi i dwiema kopułowymi dzwonnicami, akcentującymi naroża ogradzających dziedziniec murów.

Oznaczone: Autor: Roman Mirowski

Pozytywnie zakręcony pasjonat kielecczyzny, absolwent Politechniki Świętokrzyskiej. Fotografuje co nieco i jako tako. Opisuje jak umie i stara się uratować od zapomnienia wszystko co się da :)

Bez komentarza

Skomentuj

Blue Captcha Image

*

KORNECKI JAKUB – snycerz

Tekst prezentowany poniżej autorstwa J.L. Kaczkowskiego, został wydrukowany w publikacji pt. Pamiętnik Kielecki na rok zwyczajny 1874 pod red. ks. […]

CHMIELNIK – dawne miasto prywatne

Miasto położone jest na pograniczu Pogórza Szydłowskiego i Niecki Nidziańskiej nad rzeką Mruczą, u źródeł rzeki Schodniej (Wschodniej). Jego nazwa […]

Mirzec. Kapliczka św. Jana Nepomucena

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Czasami można się zdziwić co jest pod warstwami farby. Przed … Po I jeszcze profil […]

Mokrsko Dolne. Renowacja baptysterium i chrzcielnicy Santi Gucciego

Zdjęcia: Grzegorz Wiatr Kościół w Mokrsku Dolnym z końca XIII w. pw Wniebowzięcia NMP. Przed i po renowacji. Jeszcze bez […]

Lisów. Epitafia Krasińskich

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Historia jednego pocisku Czyli epitafia Krasińskich w Lisowie Kaplica Krasińskich w Lisowie. To tu leżą […]

Lisów. Ołtarz św. Barbary w Kaplicy Krasińskich w Lisowie

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr O takim jednym co Baśkę rozebrał Ta oto Barbara jest bardzo bardzo stara. Nie skłamię […]