Wieś Kluczewsko leży dziesięć kilometrów na północ od  Włoszczowy, przy drodze prowadzącej do Przedborza. Z “kolegiackiego” Kurzelowa jest tu tylko siedem kilometrów. Obecnie Kluczewsko jest stolicą gminy w powiecie włoszczowskim.
W roku 1561 wieś była własnością Jana Chocimowskiego. Według dokumentów kurzelowskiej kolegiaty pełnił on urzędy: sędziego opoczyńskiego i komornika granicznego sandomierskiego dla powiatu chęcińskiego. W 2. połowie XVII stulecia Kluczewsko należało do Zygmunta Tarły ze Szczekarzewic, pilzneńskiego starosty, a od 1694 roku do jego syna, Jana, który odziedziczył po ojcu nie tylko tę wieś i sąsiednie: Pilczycę i Brzeście, ale także urząd pilzneńskiego starosty.
Według tradycji w Kluczewsku miał ponoć przebywać król Szwecji Karol XII – o czym informuje ksiądz Wiśniewski. Za to z akt z Kurzelowa wiadomo, że kluczewskie dobra stanowiły uposażenie kanonika kolegiaty kurzelowskiej, prebendy Kluczewsko. W 2 połowie XVIII stulecia Kluczewsko stało się własnością Feliksa Turskiego, krakowskiego biskupa. Poprzednikiem biskupa na “stanowisku” kluczewskiego dziedzica był Karol Korff, właściciel także Januszewic i Pilczycy, który w 1768, korzystając z posiadanego prawa prezenty, na probostwie w Januszewicach osadził ks. Walentego Wolskiego.
Dwór w Kluczewsku powstał zapewne w 1. połowie  XVII stulecia, zanim wieś stała się własnością Tarłów. Potem dzierżyli go kolejni dziedzice Kluczewska, a książę biskup Feliks Turski miał w nim swoją ulubioną rezydencję, gdzie “przyjeżdżał na letnie mieszkanie”. Założenie dworskie było rozległe, mieściło się na regularnej, kwadratowej platformie z bastionami na narożach /zachowały się ich ślady od strony zachodniej/, poniżej platformy, od strony południowej, znajdował się prostokątny park. Dwór, wielokrotnie przebudowywany, w roku 1956 zawalił się.
Znacznie lepszy los spotkał “rządcówkę”, usytuowaną prostopadle, na południowy-wschód od dworu. Nie bez znaczenia był tu “młody” wiek rządcówki – pochodzi ona z 1. połowy XIX stulecia – i materiał z którego ją wykonano. Murowany obiekt okazał się trwalszy od drewnianego /murowanego tylko we fragmentach/ dworu. Budynek jest parterowy, prostokątny, o wysokich, sklepionych piwnicach. Jego neogotyckie elewacje zdobią ostrołukowe płyciny wraz z kwiatonami i maskami lwów.
Najlepiej zachowanym dworskim budynkiem jest spichlerz, później używany jako stajnie. Stoi on na południowy-zachód od dworu. Zbudowany w 1. połowie XIX wieku, w stylu romantycznego gotyku, wcale nie przypomina spichrza. Jest murowany i ma dwie kondygnacje wysokości. Jego plan jest niemal kwadratowy, a na narożnikach od strony wschodniej ma dwie koliste wieżyczki nakryte kopulastymi, gontowymi dachami, zwieńczonymi latarenkami. Rozdzielone gzymsem kordonowym elewacje, ozdobione są wnękami i ostrołukowymi oknami. Od wschodu umieszczony jest wysoki, ostrołukowy portal z rozetą, a od południa brama, jeden z nielicznych elementów architektury spichrza o przeznaczeniu stricte użytkowym.
Z dworskiego założenia parkowego nie zachowało się wiele. Dopatrzyć się można jedynie głównej alei, umieszczonej na osi całego zespołu oraz podwójnych szpalerów obsadzonych lipami i grabami.

Oznaczone: Autor: Roman Mirowski

Pozytywnie zakręcony pasjonat kielecczyzny, absolwent Politechniki Świętokrzyskiej. Fotografuje co nieco i jako tako. Opisuje jak umie i stara się uratować od zapomnienia wszystko co się da :)

Bez komentarza

Skomentuj

Blue Captcha Image

*

KORNECKI JAKUB – snycerz

Tekst prezentowany poniżej autorstwa J.L. Kaczkowskiego, został wydrukowany w publikacji pt. Pamiętnik Kielecki na rok zwyczajny 1874 pod red. ks. […]

CHMIELNIK – dawne miasto prywatne

Miasto położone jest na pograniczu Pogórza Szydłowskiego i Niecki Nidziańskiej nad rzeką Mruczą, u źródeł rzeki Schodniej (Wschodniej). Jego nazwa […]

Mirzec. Kapliczka św. Jana Nepomucena

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Czasami można się zdziwić co jest pod warstwami farby. Przed … Po I jeszcze profil […]

Mokrsko Dolne. Renowacja baptysterium i chrzcielnicy Santi Gucciego

Zdjęcia: Grzegorz Wiatr Kościół w Mokrsku Dolnym z końca XIII w. pw Wniebowzięcia NMP. Przed i po renowacji. Jeszcze bez […]

Lisów. Epitafia Krasińskich

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Historia jednego pocisku Czyli epitafia Krasińskich w Lisowie Kaplica Krasińskich w Lisowie. To tu leżą […]

Lisów. Ołtarz św. Barbary w Kaplicy Krasińskich w Lisowie

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr O takim jednym co Baśkę rozebrał Ta oto Barbara jest bardzo bardzo stara. Nie skłamię […]