Po zakończeniu wojen napoleońskich i ustaleniu w Europie nowych granic, stolicę województwa krakowskiego przeniesiono z Krakowa do Kielc. Ponieważ ówczesne miasto nie posiadało dostatecznej ilości obiektów dla przybyłej tu licznej kadry urzędniczej, na siedziby urzędów /oprócz pobiskupiego pałacu/, adaptowano stojący poza granicami średniowiecznego miasta gmach św. Leonarda. Kontynuacja odbudowy miasta po pożarze z roku 1800 /przerwanej przez okres wojen/ i konieczność sprostania nowym – jako siedziby władz – potrzebom, wyraźnie ożywiła ruch budowlany. Rosnący popyt na działki budowlane wywołał potrzebę sporządzenia pomiaru miasta i opracowania planu zabudowy. Plan taki sporządził geometra Marian Potocki w roku 1821, a jego drugą, poprawioną wersję w dwa lata później. Nowy plan miasta, którego podstawowym elementem kompozycyjnym stawał się budynek władz wojewódzkich, czyli gmach Leonarda, zakładał wytworzenie przed nim kolistego placu, z którego promieniście wychodzić miało pięć ulic. Najważniejszą z nich, środkową, była ulica, której nieduży fragment już istniał, a która z czasem awansowała do rangi najważniejszej w mieście – Sienkiewicza. Wybudowano przy niej najpierw budynek hipoteki /1824/, a potem zbudowano piętrową kamieniczkę, gdzie ulokowano w roku 1830 znajdującą się tu do dzisiaj pocztę, przeniesioną z ulicy Dużej.
Z pięciu zaplanowanych ulic wykonano jeszcze od północy ulicę Leonarda oraz fragment położonej na południe od Sienkiewicza uliczki, nazywanej dziś Czerwonego Krzyża. O zamiarze przedłużenia tej ulicy na wschód, aż do placu Leonarda, dowodzi „zakłócona” geometria kościoła ewangelickiego, zlokalizowanego na początku ulicy Sienkiewicza. Południowa ściana kościoła nie jest prostopadła do jego osi – biegnie do niej skośnie, uwzględniając plano-wany przebieg ulicy, ulicy której dalszej realizacji później zaniechano.
Kościół ewangelicki zbudowany został dzięki długoletnim staraniom kieleckich ewangelików. Zaczęli oni napływać do miasta jeszcze u schyłku XVIII stulecia, dzięki rozwojowi przemysłu i wywołanemu zapotrzebowaniu na specjalistów, powodującemu przybywaniu do Kielc fachowców, głównie z Niemiec. W roku 1835 władze przychylnie odniosły się do prośby społeczności ewangelickiej i przyznały działkę, na której inżynier wojewódzki Karol Meyzer, zaprojektował kościół. Budowa nie trwała długo – w roku 1837 obiekt zakończono i dokonano jego konsekracji. Patronami zostali święci Piotr i Paweł.
Stylowo – obiekt jest klasycystyczny. Składa się z jednonawowego korpusu i dwukondygnacyjnej wieży, zwieńczonej bardzo stromym, ostrosłupowym dachem, z czterema mniejszymi ostrosłupami ustawionymi na jej narożni-kach wieży. Do korpusu, symetrycznie od wschodu i zachodu, dostawione są dwa czterokolumnowe portyki, tworząc jak gdyby plan krzyża. Nawę nakrywa płaski strop, a półkoliste w planie prezbiterium wytworzone jest przy pomocy wewnętrznych ścianek, oddzielających także część przeznaczoną dla wiernych od zakrystii i niewielkiego składziku. Podłużne ściany kościoła przeprute są wysokimi, półkoliście zamkniętymi oknami, których duża powierzchnia nadaje całej budowli cech lekkości.W czasach PRL –u budynek użytkowany był przez Kościół polsko katolicki. Potem powrócili tu ewangelicy, a po remoncie i uroczystej mszy, która odbyła się tu 8 września 2001 roku, kościół ma pełnić funkcję świątyni ekumenicznej.

Oznaczone: , Autor: Roman Mirowski

Pozytywnie zakręcony pasjonat kielecczyzny, absolwent Politechniki Świętokrzyskiej. Fotografuje co nieco i jako tako. Opisuje jak umie i stara się uratować od zapomnienia wszystko co się da :)

Bez komentarza

Skomentuj

Blue Captcha Image

*

KORNECKI JAKUB – snycerz

Tekst prezentowany poniżej autorstwa J.L. Kaczkowskiego, został wydrukowany w publikacji pt. Pamiętnik Kielecki na rok zwyczajny 1874 pod red. ks. […]

CHMIELNIK – dawne miasto prywatne

Miasto położone jest na pograniczu Pogórza Szydłowskiego i Niecki Nidziańskiej nad rzeką Mruczą, u źródeł rzeki Schodniej (Wschodniej). Jego nazwa […]

Mirzec. Kapliczka św. Jana Nepomucena

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Czasami można się zdziwić co jest pod warstwami farby. Przed … Po I jeszcze profil […]

Mokrsko Dolne. Renowacja baptysterium i chrzcielnicy Santi Gucciego

Zdjęcia: Grzegorz Wiatr Kościół w Mokrsku Dolnym z końca XIII w. pw Wniebowzięcia NMP. Przed i po renowacji. Jeszcze bez […]

Lisów. Epitafia Krasińskich

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr Historia jednego pocisku Czyli epitafia Krasińskich w Lisowie Kaplica Krasińskich w Lisowie. To tu leżą […]

Lisów. Ołtarz św. Barbary w Kaplicy Krasińskich w Lisowie

Tekst i zdjęcia: Grzegorz Wiatr O takim jednym co Baśkę rozebrał Ta oto Barbara jest bardzo bardzo stara. Nie skłamię […]